Niemand leest mijn blog!
Nee, natuurlijk niet want iedereen heeft het veel te druk met zijn eigen weblog bij te houden. En als je net de laatste foto van de poes hebt toegevoegd is het weer Second Life geblazen. Dus wie moeten al die blogs lezen? Het wordt steeds duidelijker dat het internet één belangrijke beperking kent en dat is tijd. Bloggen en Second Lifen lijkt me erg leuk maar ik zou niet weten wanneer ik dat zou moeten doen, laat staan dat ik nog aan toe zou kunnen komen om al het geschrijf van die anderen weer te lezen. Bovendien zitten we allemaal overdag op het werk ook al de hele dag achter het scherm en om dan thuis meteen na het eten wéér achter dat ding aan te schuiven, nee dank je, nu even niet.
Hoe meer bloggers hoe minder lezers dus. Zou dat betekenen dat de blogs aan hun eigen succes ten onder gaan? Nee, want je blog wordt gewoon je dagboek, het enige verschil is dat er geen slotje op zit. Geeft niks want als je toch geen lezers hebt hoeft dat slotje er ook niet op. Op zijn best tref je op een gegeven moment een gelijkgestemde ziel die jouw blog wel eens leest en er wat commentaar aan toevoegt. Één lezer is eigenlijk al genoeg, eigenlijk iemand waar je mee correspondeert, zo ongeveer als een penpal waar je vroeger met vulpen of ganzenveer bij kaarslicht je intiemste zieleroerselen mee deelde.
Heb ik zelf helemaal geen blog? Toch wel, zal ik maar verklappen, maar daarvan ga ik het adres niet openbaar maken want anders gaan jullie dat allemaal lezen en dat is helemaal niet de bedoeling. Ik heb slechts één geheime lezer en dat is meer dan voldoende. Die blog lag laatst wederzijds een tijdje stil en toen heb ik eens de bezoekstatistieken opgevraagd. Inderdaad: nul bezoekers in zes weken! Onze blog zweeft ergens in stilte over het internet, onberoerd en ongelezen, ik vind dat wel een mooie gedachte.
Het zou leuk zijn als je die vrijzwevende juweeltjes op zou kunnen sporen met een soort omgekeerde Google: een zoekmachine die bij een trefwoord steeds de meest onbekende en minst bezochte sites weergeeft. Bij 20.000 Googlehits probeer ik wel eens om zover mogelijk achteraan te beginnen en dat levert soms heel aardige dingen op. Ik vond eens een hele mooie blog met erotische verhalen maar de schrijver heeft daar volgens mij al twee jaar niets meer aan gedaan. Zou het een vergeten blog zijn? Is de blogger allang met de noorderzon vertrokken? Ziek? Overleden? Wie zal het zeggen. Als je het huis van een overledene leeg moet halen is het waarschijnlijk dat je zo’n blog nooit tegenkomt. Misschien wel het adres, ver verstopt in de history van zijn computer maar hoe weet je dan of die blog van hem zelf is? En als je dat al wel zou weten, hoe haal je die dan weg als je het wachtwoord niet hebt? Een mailtje naar de beheerder zal niet lukken want iedereen kan wel een mail sturen met het verzoek om een blog van een ander weg te halen. Dat wordt dus nog wat. Straks zwerven er honderdduizenden blogs rond waarvan niemand weet of de schrijvers er nog wel zijn.
Ik neem aan dat weblogbeheerders op een gegeven moment dat soort slapende logs wel zullen verwijderen maar met de moderne opslagcapaciteiten van nu kunnen we die makkelijk duizend jaar bewaren. Hier doemt een nieuwe schone taak op voor de archiefdiensten. Gooi ze niet weg maar sla ze op als Sleeplogs. Wie zou niet graag nu de blog van Mozart eens willen nalezen, van Spinoza of van een onbekende Nederlander in 1600? Dus ik maak me geen zorgen. Ooit, of het nu in 2207 of 3207 is, zal mijn blog door een nieuwsgierige historicus worden gelezen.
12 oktober 2007