Namaak en nep

Namaak loont. Landen als Japan, Taiwan en Korea zijn er groot mee geworden want op een gegeven moment wordt de namaker beter dan wat hij namaakt en zijn de rollen omgedraaid. De gewezen wereldgiganten General Motors en Chrysler steken nu wat gammel en bleekjes af bij Honda, Toyota en Hyundai. Nep is iets anders. Dat is namaken zonder dat het leerproces uiteindelijk iets beters of origineler oplevert. In de amusementsindustrie grijpt de nep om zich heen als een lelijke besmettelijke ziekte, vooral in de popmuziek. Je kunt geen modderig weiland meer voorbijrijden zonder een festivalbord Graspop of Hooipop met klinkende namen als U2, Rolling Stones en AC/DC. De kleine lettertjes “tribute” zetten ze er niet eens meer bij. En dat gaat nu ook in het groot. Vorige week had ik in de Martinihal een mooi bedrag voor een kaartje neer kunnen leggen voor de voorstelling One Night of Queen van ene Gary Mullen. Nooit van gehoord maar op de website lees ik “Gary Mullen is Freddy Mercury, het is bijna ongelooflijk hoe sterk de gelijkenissen zijn”. Daarna had ik meteen door gekund naar niets minder dan de Gelredome voor The Queen Experience. Kaarten van 37,50 tot 87,50 euro. Manager Martin Huizinga van een van de vele Nederlandse nepqueens schat dat er wereldwijd minstens 150 professionele Queen coverbands rondscharrelen. Brian May moet zich een afgedankte GM manager voelen. Haveloos rammelt hij aan de deur bij de Martinihal voor een aalmoes: “Ik ben de echte Queen!” Niemand gelooft hem. “Ja dat roepen ze allemaal!”. Met de originele drummer Roger Taylor heeft hij nu zelf maar een Queen Tribute Band opgericht want anders wil niemand hem hebben. Het origineel gaat de nep namaken.

Dagblad van het Noorden, 25 november 2011