Leuke muziek 

Muziek als product. Omdat ik naast mijn economenbestaan ook altijd muzikant ben geweest raak ik daar nooit over uitgedacht. Momenteel woedt Eurosonic/Noorderslag weer in alle hevigheid en ik probeer in vogelvlucht rennend van het ene podium naar het andere zoveel mogelijk te zien van de ruim 250 bands. Ik vertrouw op mijn genadeloze intuïtie die mij soms al na een minuut doet besluiten om er weer vandoor te gaan. Het is altijd A of B: het is leuke muziek, dan ben ik meteen weer weg of het is geen leuke muziek en dan blijf ik staan.

Dit is volledig in strijd met de definitie van popmuziek (pop=populair=leuk) maar het is niet anders. Mijn overzichtelijke belevingswereld is in de jaren 60 en 70 gevormd en dat raak je nooit meer kwijt. Toen had je simpelweg goede en foute – lees leuke - muziek. Goede muziek wordt gemaakt omdat het moet, omdat je het meent, en of het leuk is doet er niet toe. Foute muziek is leuk en maak je om geld te verdienen. De Stones waren goed, de George Baker Selection was fout. BZN was fout, Abba was fout en Nick en Simon zijn natuurlijk ook fout.

Maar is de huidige topact Caro Emerald ook fout? Hier scheiden zich de geesten want de tijden zijn veranderd. Ik vind het absoluut fout want het is veel te leuk maar de meeste Eurosonic gangers zijn het daar niet mee eens. Het doel van Eurosonic/Noorderslag is om nog onbekende goede bands leuk te maken op weg naar het sterrendom. De Noorderslag popprijs wordt meestal uitgereikt aan een band die commercieel succes heeft behaald. Marco Borsato kreeg die prijs in 1997 en werd toen nog als fout door het publiek uitgejouwd. Dat zal Caro Emerald niet overkomen. Het taboe op leuke muziek bestaat niet meer.