Betaalde liefde

Inderdaad, in het zicht van de vakantie moeten we het daar maar eens over hebben. In je vrije tijd beleef je je ware liefde en hartstochten, dan doe je datgene wat je echt leuk vindt. Die open deur is economisch gezien nog goed theoretisch onderbouwd ook. Je doet iets waar je niet voor betaald wordt, sterker nog, het kost geld. De vele sportende collega’s elders in dit blad zullen dat onmiddelijk beamen. Zoek op alle persoonlijke FEW-websites en je treft de meest vreemde en (kostbare) tijdsbestedingen aan. Maar de wet van vraag en aanbod zit vreemd in elkaar. Soms duikt er ineens betaalde liefde op. Dan overkomt het iemand dat zijn favoriete tijdsbesteding wel betaald wordt. Ik beweeg mij zelf in de wereld van de popmuziek en las ooit een interview met Brian Adams, die zich er ook na 20 jaar nog elke dag over verbaast dat hij zomaar mag doen wat hij het liefste doet en er nog geld voor krijgt ook. Hij speelt nog met precies hetzelfde schoolbandje waar hij ooit op de middelbare school mee begon. De zaal wordt donker, je loopt het podium op voor een juichend duizendkoppig publiek, je plugt je gitaar in, je telt af, je gooit er alles uit wat je maar in huis hebt en............je rekent na afloop af. Geen kantoorbaan de volgende ochtend om de hypotheek te betalen. De ware jongensdroom, die mij nooit ten deel heeft mogen vallen.

Hoewel? Hoewel? Wat hoewel? Ik ga U iets verklappen, de grootste vergissing in mijn leven, tandenknarsend draai ik mij ‘s nachts al 25 jaar lang om en om. Ooit heb ik in september 1975 de onvergeeflijke stommiteit begaan om in Groningen te gaan wonen. Oei, dat is tegen het zere been, dat moet ik uitleggen. Heeft U ooit van Pete Best gehoord? Juist, de drummer die vlak voor de doorbraak van de Beatles uit de band stapte omdat hij er niets meer in zag. Mijn naam is Best. Ik stapte in 1975 uit mijn middelbare schoolbandje in Zaandam omdat ik er niets meer in zag en smeerde hem naar Groningen. Weg van ouderlijk huis en vastgeroeste vriendenkringen, weg, zo ver mogelijk weg dus Groningen. Het heeft geduurd, het heeft lang geduurd, maar ineens zag ik mijn oude bandje af en toe in Groningen opduiken. Wat doen die hier? Bestaan ze nog steeds? Jazeker, hier op het Zerniketerrein op een feest van het toenmalige Ubbo Emmius. Een paar jaar later op Noorderzon, Noorderslag en tegenwoordig verkopen ze binnen één dag de Oosterpoort uit. Wie? De Dijk, nou ja, zo heetten we toen nog niet, maar de kern van het bandje is nog steeds dezelfde. Betaalde hartstocht, maar ook als het niet zou betalen, en het heeft ze heel wat jaren niets betaald, dan zouden ze het nog doen.

Ik speel zelf ook nog steeds, maar bij mij wordt de liefde duur betaald. Als econoom in de band let ik altijd op de centjes. Eens vertrok een bassist na jaren trouwe dienst en meldde zich glunderend bij mij want hij wilde wat betreft de geluidsapparatuur natuurlijk wel uitgekocht worden. Ik beloofde hem het netjes uit te rekenen en na een avondje met het rekenapparaat kon ik hem de volgende dag glimlachend op de schouder slaan: “het valt mee, ik krijg nog f 78,- van je, maar laat maar zitten”. Zelden heb ik iemand zo verbijsterd zien kijken, want als er een ding is waar popmuzikanten geen verstand van hebben dan is het van afschrijvingen. Weggestreept tegen alle schulden was onze balans zo ongeveer nul. Ik heb er jarenlang nog een twijfelachtige reputatie binnen Groninger popkringen aan overgehouden: “kijk uit voor die Stelder want die belazert de boel”.

Ik belazer helemaal niets. In mijn vorige column schreef ik over de grenzen aan het eten wegens onze broodmagere salarisverhoging van 1%. Nog een goudmijn vergeleken bij de popmuziek! Rond 1978 traden wij regelmatig op in de Koffer in de Oosterstraat, inmiddels omgebouwd tot een ongetwijfeld veel lucratievere groentezaak. Voor twee optredens op twee dagen achter elkaar ontvingen wij de somma van f 800,-. Ik heb net deze week een goeie deal kunnen sluiten met een redelijk bekend etablissement in de stad voor ook twee optredens achter elkaar in oktober. Het kostte de nodige onderhandelingen, maar ik heb er toch wel weer f 800,- uit kunnen slepen. Nominaal dus een loonstijging van nul procent 22 jaar lang. Is dat betaalde liefde of is dat geen betaalde liefde? Vooruit! Ik zal U dan het absolute dieptepunt verklappen! Het kan nog erger! De ultieme bodem van vraag en aanbod! Vorig jaar liep ik bij een ander ook al redelijk bekend etablissement de deur plat met bandjes, folders, CD’s en reclamepraat. De eigenaar was niet te vermurwen en ik was al zo in prijs gezakt dat ik het wilde weten, ik wilde het weten, waar houdt het op? Ik bood aan om GRATIS op te treden, zogenaamd als try-out of weet ik veel. Het is niet gelukt. Prettige vakantie!